Het is lang geleden dat ik me zo niet lekker voelde dat ik mezelf maar eens een dagje op de bank nestelde… Vandaag is zo’n dag. Ik had al enige tijd wat last van een onbestemd gevoel ter hoogte van mijn maag en gisteren werden dat toch wel echt pittige krampen en buikpijn. Niet bepaald een inspirerend verhaal zul je denken, maar toch vind ik het de moeite waard om hier even bij stil te staan, ik ga tenslotte nergens heen nu, zo hangend op de bank….

De afgelopen tijd is er veel gebeurd in mijn leven en onderneming. Ik heb dit jaar enorm veel ondernomen, ontdekt, geprobeerd, bijgeschaafd, gebaald, gewanhoopt, gezocht en gevonden… Het mooiste dat ik ontdekte waren de wegen op mijn “MAP”, mijn map. Lang liep ik op wegen die voor mij uitgestippeld waren, die verstandig werden genoemd.

“Blijf op het pad roodkapje, niet er vanaf wijken, want daar is het gevaar, de grote boze wolf!”.

Maar twee jaar geleden stapte ik toch dat gevaarlijk bos in, ik startte een onderneming en niet zomaar één, nee! Ik nam de weg met extra hindernissen, de creatieve weg, waaraan  inherent is dat hij niet duidelijk te zien is, de weg van vertrouwen op inspiratie, vertrouwen op dat de wereld wél zit te wachten op jouw maaksels, de weg van buiten de lijntjes, de weg van “aah, help, daar heb je mijn inner critic weer!”.

Wat heeft dit dan allemaal te maken met dat ziek op de bank hangen? Nou, ik realiseerde me dat ziek zijn, me niet lekker voelen, of dat nu fysieke of emotionele pijn is, eigenlijk altijd een voorbode is of een teken. Je lijf waarschuwt je, wijst je op iets, geeft je een sein. Al is het maar dat je even moet stilstaan, of stil liggen op de bank. En vaak heeft dat wat je voelt een symbolische waarde.

Pijn in je maag kan te maken hebben met stress. Dat leek in eerste instantie voor mij niet zo te kloppen, want het gaat juist steeds beter met mij en de dingen die ik doe. Totdat ik me realiseerde dat er de afgelopen maand wel degelijk wat werd aangeraakt dat mij weer terugbracht naar een stressvolle periode, alsof er een luikje werd geopend dat ik de afgelopen twee jaar stevig had dichtgetimmerd. Door alle recente ontwikkelingen in de media rondom #metoo, ging het luik weer open. Ik zag ineens heel duidelijk dat ik rechtstreeks vanuit een situatie waarin ik mij onveilig had gevoeld het bos in was gelopen!

Ik starte mijn onderneming maar deed dit met de handrem erop. Ik begaf me niet in het deel van het bos waar ik de ‘wolven uit het verleden’ kon tegenkomen. Maar de onbekende ‘wolven van de toekomst’, die durfde ik ook niet goed onder ogen te komen. Mijn werk en dat waar ik voor sta, deelde ik maar mondjesmaat en dus kwamen er ook niet veel opdrachten. Mijn ‘sterke vrouwen’, de serie schilderijen die ik maak geïnspireerd op bekende schilderijen en portretfoto’s van krachtige vrouwen, stond lang veilig en achteraf in mijn atelier. Ik durfde het niet te laten zien, want ik probeerde me in feite nog steeds te verbergen voor de ‘wolven uit het verleden’. Ik schilder(de) sterke vrouwen want, dat zie ik nu, ik was zo hard op zoek naar die sterke vrouw in mij… Mijn schilderijen en mijzelf laten zien leverde steeds stress op. En dat slaat je lichaam op, die stress. En toen ik mij de afgelopen tijd ook nog geroepen voelde om mijn #metoo verhaal onder ogen te zien, in te zien dat ‘die wolf’ zich nog altijd verschool in mij, had dat misschien net dat beetje extra kramp in mijn maag tot gevolg.

Maar goed, nu dus op de bank en dit zo aan het papier toevertrouwend, ben ik blij dat ik even pas op de plaats neem, hoop ik dat die vervelende kramp snel weer ophoudt en ben ik dankbaar dat ik toch die schilderijen uit mijn atelier heb gehaald en de wereld in heb gebracht. Dat ik voor het einde van het jaar meerdere portretten van mooie mensen in opdracht mag schilderen is fantastisch! Ik zie er zo naar uit en ben blij dat ik twee jaar geleden wél dat bos in ben gelopen.

afbeelding: “Red Riding Hood” door Cristo Salgado